انا عن نفسي
مابيتعبنيش غير شئ واحد
التربية الشرقية اللى تأصلت فى البيت هنا
وان البنت المفترض ماتخرجش كتير
وان خرجت
ماتتأخرش.
وان خرجت ماتتكلمش
القيود اللى بتكون موجودة على الصداقات..
على الخروج و التصرفات
تقريبا الشئ الوحيد اللى قدرت اكون حرة فيه هو القراءة والكتابة..
حتى الكتابة.. من كتر مابخاف انها تقع فى يد احد
بقيت اخبيها
وبالتالى .. بقيت اخاف اكتب ..
اخاف تقع فى يد احد
خاصة ان كتاباتى
سواء قصص.. خواطر او او.. بتكون معبرة بكل حرف فيها و واضح
يعنى..
تقريبا اعتمدت على ان فى مشاعر كتير..
و الحق يقال هى مش حب..
انما مشاعر تجاه صديقاتى
تجاه اهلى فى بعض الأوقات..
طبعا تجاه صديقاتى دى بالذات ..
لو كنت كتبت شئ مثلا ناتج عن حزن منى.. اهلى يفهموها ان دى ما اكلمهاش تانى..
الباب اللى يجيلك منه الريح سده واستريح
وتقريبا.. كل الأبواب اتسدت فى وشي
ماتبقاش ليا غير باب اخير..
بحاول احافظ عليه مفتوح بقدر الإمكان
لأنى لو خسرت دى كمان..
يبقى كتير قوى كده عليا..
تقريبا دى حاجة كانت مضيقانى فى لحظة..
..
يعنى
فى افكار تانية
اوقات بحس انها هايفة
وأوقات بحس انها لو كانت اتنفذت كانت غيرت فيا حاجات كتيرة ..
تقريبا..
انا حابة يكون ليا ابواب مفتوحة دايما.. ولو اتسدت قدامى ابواب تانية
احب افتح اضعافها فى وشي..
..
انتهى الكلام حتى الآن الى هنا..